Smokon - konwent fanów fantastyki

 UWAGA! Dużo fantasy, trochę mniej (ale zawsze) sci - fi!

 Dawno mnie tu nie było, ale nie miałam weny do pisania czegokolwiek na blogu, więc uznałam, że poczekam na jakieś ciekawe wydarzenie. No i stało się! Jak to u mnie bywa, stało się bardzo spontanicznie, przez co nie byłam totalnie przygotowana, ale dzięki temu odkryłam kilka świetnych nowych rzeczy, o których troszkę później.

Na Smokon trafiłam dzięki temu, że poszłam oddać książkę do Biblioteki Wojewódzkiej, a plakat bardzo rzucił mi się w oczy... Smokon? Fantasy? To musi być coś super! Nie mogłam przepuścić takiej okazji, zwłaszcza, że niedawno odbył się Pyrkon i bardzo żałuję, iż na nim nie byłam, więc znalazłam chociaż jakąś minialternatywę.

Smokon został zorganizowany w Artetece Małopolskiego Ogrodu Sztuki (naprzeciwko Biblioteki, wejście od ul. Szujskiego). Już przed budynkiem kręcił się Darth Vader i inne postacie ze Star Wars (przepraszam wszystkich fanów za to, że nie znam ich imion, ale akurat sci-fi nie trawię). Było też kilka innych ciekawie przebranych osób, jednak zdjęć dobrych nie mam. Szkoda, że nie słyszałam o Smokonie wcześniej, bo jestem niepełnoletnia, a bez zgody rodziców nie mogłam otrzymać identyfikatora ani brać udziału w konkursach - to taka drobna uwaga co do konwentów chyba ogólnie, więc orientujcie się przed czasem.

 W środku było wiele różnych, naprawdę fajnych atrakcji, podzielonych na 4 bloki: ogólny, serialowy, literacki, RPG. Chyba najbardziej żałuję, że nie mogłam wziąć udziału w konkursie wiedzy o Harry'm Potterze, bo to akurat w 100% moja bajka, ale może uda się następnym razem. Dla fanów Star Wars - konkurs "nie dla nerdów" też był. 

Jedną z lepszych rzeczy była możliwość pogrania sobie w mniej i bardziej fantastyczne planszówki, bo w dobie komputerów sztuka grania w tradycyjne gry zanika (a bardzo szkoda). W innych miejscach można było kupić jakieś dodatki i biżuterię (trochę średniowieczną, tak mnie kusiło...), amulety, pięknie zdobione czary i inne naczynia (których nikt normalny by nie kupił, ale czy fani fantastyki są normalni?), jakieś książki, koszulki z przeróżnych książek i seriali i naprawdę wiele cudownych rzeczy, na które, nawiasem mówiąc, nie miałam pieniędzy. Pech.

 Co więc stamtąd wyniosłam?

1. Zagłosowałam na kilka książek na Nagrodę im. Janusza A. Zajdla - mam nadzieję, że choć jedna z nich trafi do nominacji!
2. Dowiedziałam się o Polconie - Ogólnopolskim Konwencie Miłośników Fantastyki, który w tym roku odbywa się w dniach 20 - 23.08. w Poznaniu. No cóż, będę namawiać rodziców, choć wątpię, żeby puścili 16-latkę do Poznania.
3. Odkryłam Smokopolitan - darmowy magazyn fantastyczny (na internecie), w którym jest mnóstwo świetnych i ciekawych informacji. W obecnym (pierwszym) numerze: niepublikowane dotąd opowiadanie A. Pilipiuka o przygodach Jakuba Wędrowycza, tekst Piotra Cholewy o Terry'm Pratchetcie (nie wiem, czy dobrze odmieniłam w pisowni - wybaczcie), opowiadania debiutantów, tekst "Wyjdź z szuflady" - dla początkujących, nieśmiałych pisarzy i wiele innych! Wchodźcie jak najszybciej.

Smokon zorganizował klub Krakowskie Smoki - spotykają się co tydzień na Rajskiej właśnie, więc pewnie jak znajdę czas, to będę przychodzić na spotkania. Odbywają się tam różne warsztaty, wykłady, prelekcje - myślę, że dla fanów fantastyki naprawdę świetna sprawa.

Podsumowując - mój pierwszy, totalnie spontaniczny konwent, bez żadnego stroju, bez możliwości pełnego uczestnictwa w wydarzeniu - ale co tam! Byłam tam tylko niecałą godzinę (a trwał od 12 - 19), ale serio mi się spodobało i mam nadzieję, że za rok pójdę już jako pełnoprawny uczestnik :D

A tymczasem kończę już i - 

Niech Moc będzie z Wami!

( jak SW nie lubię, tak hasło jest świetne)

DIY Wielkanocne zajączki

Cześć! Trochę się zaniedbało bloga, ale spróbuję to naprawić (ze szczególnym naciskiem na spróbuję). Zostały jeszcze te 3 dni do Wielkanocy, dlatego mam dla Was propozycję na bardzo urocze i milutkie zajączki hand-made. Na pomysł wykonania wpadła moja mama i z chęcią sama zabrałam się za robienie czegoś takiego.

Potrzebne materiały:

- ściereczki do mycia naczyń w różnych kolorach (ale może być też jakiś inny materiał)

- wata do wypchania

- mulina lub coś mulinopodobne i igła

- takie kulkowe, kolorowe waciki (nie wiem jak to inaczej nazwać) - na ogonki dla zajączków

- i oczywiście ozdoby: jakieś naklejki, można wyciąć coś z filcu, przydadzą się również plastikowe oczka, sznureczki i wstążeczki, czego dusza zapragnie

Sposób wykonania:

Ogólnie jest to bardzo proste. Na ściereczce rysujemy odręcznie (lub odrysowujemy od gotowej formy- co bardzo polecam, można wyciąć jedną i będzie na długo) naszego zajączka - pamiętajcie, że trzeba to zrobić podwójnie. Później zszywamy obie części ze sobą - ja użyłam fastrygi, jednak inne ładne ściegi będą równie dobre (niestety moje umiejętności krawieckie są, łagodnie mówiąc, dość marne). Obszywamy prawie do końca- zostawiamy tylko dziurę na tyle dużą, aby zmieściła nam się wata (musimy wypchać nią całego zajączka). Po wypchaniu zszywamy do końca.

Dalej to już estetyka. Najważniejsze, żeby zrobić zajączkowi buzię, ogon i łapki - reszta wg uznania. Ja dorobiłam mu jeszcze pisankę, dzięki czemu wygląda ładniej. Ale w tej fazie możemy wyżyć się twórczo - wstążki, naklejki, guziki i inne rzeczy jak najbardziej dozwolone!

Tą samą metodą możemy wykonać też inne ozdoby - np. kurczaczki (niestety nie mam zdjęcia, bo pojechały na konkurs mojego brata >ach ta samodzielna praca ośmiolatka...<). Powiem szczerze, że to bardzo fajne zajęcie i chyba zabiorę się za hand-made w wolnych chwilach. Zawsze można podarować komuś coś miłego, coś, w co włożyliśmy trochę własnej pracy i serca :)

Na koniec chciałabym życzyć wszystkim wesołych, zdrowych, radosnych i spokojnych Świąt Wielkanocnych, żeby minęły Wam w miłej, rodzinnej atmosferze, oczywiście smacznego jajka i mokrego dyngusa (patrząc na prognozę pogody, o to ostatnie nie trzeba się martwić)!

Trzymajcie się!

Styczniowo - lutowe odkrycia

Dawno mnie tu nie było, najpierw zimowisko, teraz jakoś w pierwszym tygodniu po feriach nie było czasu. W dzisiejszym, marcowym (!) już poście będzie kolejna część "odkryć", tym razem ze stycznia i lutego. Nie ma ich bardzo dużo, 6, ale mimo to mam nadzieję, że Was zainteresują i zachęcą do zapoznania się z nimi :)

Muzyka

1. Zaz - jeśli chodzi o muzykę, to Zaz jest w tej edycji "odkryć" jedynym z nich - ale za to jakim! Mimo że jestem fanką raczej cięższych brzmień (thrash i inne odmiany metalu, rock, hard rock), to jednak muzykę francuską od kilku lat uwielbiam. Nie wiem nawet, czemu - po prostu ma w sobie ten klimat paryskich kawiarenek po południu, kiedy człowiek siedzi sobie z głową w chmurach i popija kawę (żeby było śmieszniej, nigdy w Paryżu ani ogólnie we Francji oprócz przejazdu nie byłam). Zaz odkryłam już ponad rok temu, no ale wcześniej o niej nie pisałam, więc piszę teraz. Dla mnie to taka współczesna Edith Piaf. Można słuchać, słuchać, i słuchać, i motywować się coraz bardziej do nauki francuskiego, żeby jak najszybciej zrozumieć teksty tych wspaniałych, magicznych piosenek.

Literatura

1. Szyfr Szekspira - no cóż, jak jest się od 9 ładnych lat stałym bywalcem szkolnej biblioteki, tytuły powoli, ale nieuchronnie się wyczerpują. Jednak zawsze można znaleźć coś, czego się jeszcze nie czytało. I padło na "Szyfr Szekspira". Pani bibliotekarka gorąco mi tę książkę poleciła, no i co miałam do stracenia? Po przeczytaniu blurbu (blurba?) uznałam, że zapowiada się interesująco, i potem nieźle się wciągnęłam. Atuty książki? Przede wszystkim, interesujący temat - szukanie zaginionej sztuki Shakespeare'a, "Cardenio", to wszystko na tle niepewności co do samego istnienia angielskiego dramaturga jako jednej osoby i... kilku morderstw. Lektura edukująca i niesamowicie zachęcająca do sięgnięcia po twórczość Shakespeare'a (czy ktokolwiek te utwory napisał). Niektóre, hmm, "niespodzianki" w utworze niezbyt mi się podobały, może momentami zbyt takie "tandetne", ale ogólnie myślę, że warto przeczytać. Jeśli lubicie klimaty literatura + morderstwo + tajemnica, to będzie idealna.

2. Baśniarz - już sam tytuł mnie zaintrygował. No, tytuł i okładka. "Anna i Abel - historia miłości rozwiewająca wszelkie wątpliwości". Miłości... ale jakiej! Nie, nie przesłodzonego uczucia rodem z typowych książek dla nastolatków. Szczerze mówiąc, miłość jest niby tutaj wątkiem głównym, ale nie rzuca się siłą na pierwszy plan. Jest tylko podstawą do zbudowania reszty powieści. Tajemnice (znowu), zabójstwa (też znowu), wzorowa uczennica poznaje "polskiego handlarza narkotyków" - wydaje się być oklepanym i nudnym połączeniem, ale Antonia Michaelis zaskakuje. Bardzo pozytywnie zresztą.

 Film

1. Love, Rosie - wszyscy się czymś zachwycają? O nie, ja na pewno nie będę - to jest moje najczęstsze podejście do takich spraw. Ale musiałam wymięknąć. Ulec. Po obejrzeniu tego filmu nie mogłam inaczej. Raz, moja ukochana Lily Collins w głównej roli - to już musi być coś! Dwa, im dłużej oglądałam "Love, Rosie", tym bardziej się w tym zadurzałam. Mimo tego, że wiele momentów było smutnych, że w wielu momentach bohaterowie spotykali na swej drodze różne trudności, to jednak wydźwięk całości był tak optymistyczny, tak podnoszący na duchu... I happy end też był happy endem, ale innym trochę niż wszystkie. Może to tylko moje odczucia, nie wiem. Ale zakochałam się w tym filmie, i, kurcze, już nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam książkę!

2. Fight club (Podziemny krąg) - ten film polecił mi przyjaciel i szczerze mówiąc, początkowo nie byłam bardzo entuzjastycznie do niego nastawiona. Historia o podziemnym klubie, w którym goście walczą ze sobą na pięści? Hmm, no nie moje klimaty. Jednak słysząc te opowieści, jak bardzo ten film zmienił jego podejście do życia, uznałam, że muszę to obejrzeć. Nie zawiodłam się. To chyba taki klasyk kinowy, i pod pozornie niezbyt ambitnym tematem ma naprawdę głęboki przekaz. Nie jest łatwy do zrozumienia, to nie polska komedia lecąca na TVP1 w niedzielne popołudnie (nie żebym coś miała do polskich komedii, są całkiem spoko), ale warto zobaczyć. Naprawdę warto. Piszę o nim tak ogólnie, bo nie chcę zdradzać. Koniec jest bardzo zaskakujący. Dziwny, ale zaskakujący. I jest jeden (może 2) bonusy: Helena Bonham Carter. I Brad Pitt. No ale Helena Bonham Carter!!!

Miejsca

1. Charlotte - tak, dobrze widzicie. Idealne miejsce dla gimbów i wcale-nie-gimb-ja. Czasem trzeba się przełamać. A tak serio, to jestem pozytywnie zaskoczona tym miejscem. Miła, dość specyficzna atmosfera, i jedzenie też oczywiście dobre. Minusem jest duża ilość osób (zwłaszcza w ferie!) oraz ta popularność (mnie zawsze odrzuca), ale warto wbić chociaż raz i samemu się przekonać, jak tam jest. Ceny? Ceny są chyba standardowe jak na krakowską kawiarnię czy coś w tym stylu w centrum. Nie najgorsze. I oprócz tego znanego już chyba wszystkim kosza z pieczywem + najlepsza biała czekolada, ew. konfitura malinowa, to zdecydowanie polecam cytrynową tartę. Przepyszna. 

To tyle na dzisiaj. Mam nadzieję, że coś Was zainspirowało lub zaciekawiło.

Tymczasem miłego poniedziałku i reszty tygodnia! Do napisania! <3

W sumie to nic sensownego

  No tak, mam ferie, czyli - logicznie rozumując - powinnam zrobić jakiś supermegagenialny post, nad którym siedziałabym 24h, ale w końcu wyszłoby z tego coś porządnego. A ja co? Dodam trochę zdjęć z tumblr'a i jeszcze się zareklamuję, żebyście wchodzili. No jasne.

   Żartuję. To będzie supermegagenialny post i te zdjęcia też takie będą. Mimo tego, że serio z tumblr'a. To nie dlatego, że mi się nie chciało czy coś - w planach mam post o kolejnych odkryciach (jeeeej), ale luty się jeszcze nie skończył i nie chciałabym go pisać przedwcześnie. A jako że w niedzielę wyjeżdżam na zimowisko, to nie będzie już czasu ani możliwości na pisanie czegokolwiek. Oczywiście, nie chcę też zaniedbywać bloga, więc to stąd dzisiaj taki szmatławy wpis - macie rację, blogowanie mi idzie beznadziejnie. I do tego potrafię się rozpisać o niczym. To jest to, human sto pro ( i ten rym do tego).

  No dobra, nie pogrążam się już bardziej. Zostawiam Was ze zdjęciami ( i linkiem do mojego tumblr'a, a co) i z obietnicą, że kolejny post naprawdę będzie lepszy. Dużo lepszy. Może nawet dobry. 

 http://little-big-vagabond.tumblr.com/

 Trzymajcie się ciepło!

Walentynek nie obchodzę, ale piec lubię

Witam Was w ten jakże piękny dzień 14 lutego, zwany Świętem Zakochanych czy jakoś tak. Mimo że go nie obchodzę, dzisiejszy post będzie taki serduszkowo - walentynkowy, a to z powodu słodkich bezowych serduszek. Zaczęły się ferie, więc mogę sobie pozwolić na rzeczy, na które normalnie nie mam czasu - czyli m.in. pieczenie :3 Inspiracji szukałam na blogu mojewypieki.com. No i znalazłam! Trudno się było zdecydować, tyle różnych pyszności, ale jako że mojej mamie zostały białka, to bezy wydały się być świetnym rozwiązaniem. Oprócz nich zdecydowałyśmy się na ptysie z kremem malinowym (w oryginalnym przepisie porzeczkowym, ale porzeczek nie miałyśmy), które właśnie w tym momencie wychodzą z piekarnika (krem wyszedł przepyszny, już się nie mogę doczekać, żeby je zjeść!). 

Także, nie przedłużając - zostawiam Was z przepisem na serduszka i ptysie (ten w linku) oraz zdjęciami.

Miłych Walentynek! ^^

Bezowe serduszka  http://www.mojewypieki.com/przepis/bezowe-serduszka

Składniki:

• 4 białka
• szczypta soli
• 250 g drobnego cukru do wypieków
• czerwony barwnik w żelu

Białka umieścić w misie miksera. Dodać szczyptę soli, następnie ubić na sztywno mikserem na wysokich obrotach. Partiami dodawać cukier, łyżka po łyżce (to bardzo ważne), cały czas ubijając.

Blaszkę wyłożyć papierem do pieczenia. Przygotować rękaw cukierniczy. Od wewnętrznej strony zrobić kilka pasków przy pomocy żelu. Ubitą pianę nałożyć do rękawa z okrągłą końcówką (1 cm szerokości) i wyciskać na blachę nieduże serduszka, pozostawiając między nimi trochę przerwy. Przy kolejnym napełnianiu rękawa, paski zrobić od nowa.

Suszyć w temperaturze 90ºC przez około 60 - 75 minut, sprawdzając co pewien czas, czy są gotowe.

Ptysie - http://www.mojewypieki.com/przepis/ptysie-z-porzeczkowa-pianka

 

Do napisania! ^^

Tym razem sobota w muzeum

Cześć Wam! Dzisiaj będzie o pewnym nietypowym miejscu, w którym miałam okazję dzisiaj być. Otóż jest to krakowskie Muzeum Witrażu. Dlaczego nietypowe? Zacznijmy od tego, że jest to jedyne takie muzeum w Polsce i w tej części Europy. Kamienica, w której się znajduje, została wybudowana specjalnie dla pracowni witrażu, która istnieje tam od 1902r. (oficjalnie otwarta w 1905r.) aż do dzisiaj (pracownia dalej normalnie funkcjonuje, co czyni Muzeum "żywym"). Jej właścicielem bardzo szybko stał się Stanisław Gabriel Żeleński (brat T. Boya - Żeleńskiego) i był nim aż do śmierci. Pracownia zdobyła bardzo dużo nagród, zarówno w Polsce, jak i za granicą (np. Grand Prix we Francji). W tym miejscu zostały wykonywane witraże Wyspiańskiego i Mehoffera, chyba najbardziej znanych artystów okresu Młodej Polski.

Muzeum jest świetne. Oprócz tego, że dowiadujemy się co nieco z historii, oglądamy dzieła sztuki, poznajemy proces tworzenia witrażu i oglądamy najważniejsze zakamarki pracowni, to również możemy sami coś zrobić (np. przeciąć szkło specjalnym nożem lub pobawić się w "malowanie" witrażu, a na warsztatach sami zaprojektować i wykonać witraż). Klimat miejsca jest niesamowity, aż dziwne, że to Muzeum nie jest tak znane. Szczerze mówiąc, dla mnie było dużo ciekawsze niż np. galeria w Sukiennicach. 

 http://muzeumwitrazu.pl/?lang=pl - oto link do strony MW. Koniecznie odwiedźcie (zarówno stronę, jak i miejsce)!

Do napisania! 

Taki tam, wernisaż

Salut

Nie, nie "szpanuję" francuskim, ale z racji tego, że dzisiaj zaczęłam się tego uczyć, to nie zaszkodzi wpleść go trochę w codzienne użycie ^^ Nie ukrywam też - dzisiejszy post będzie krótki, dodam tylko kilka zdjęć z wernisażu z plastyki, który miałam (mieliśmy) w piątek. Jeej, to była najlepsza wystawa w moim życiu! Tyle osób, znajomych, dostałam nawet 3 kwiatki i ogólnie była bardzo przyjemna atmosfera. Cieszę się też z tego, że zdążyłam skończyć reprodukcję obrazu Jacka Malczewskiego "Śmierć", bo jednak trochę się nad tym napracowałam, no ale chyba było warto. Więcej nie przynudzam - zapraszam do obejrzenia mojej jakże niesamowitej twórczości (jak to określił przyjaciel - całkiem przeciętne xD )... no i do napisania! 

No i tak, jakość może nie najlepsza (światło), ale to mój tata robił zdjęcia (pewnie, zwal winę na tatę).

 PS: Jeśli znacie jakieś fajne strony, filmiki, piosenki czy inne pierdołki, które pomogłyby mi uczyć się francuskiego, to proszę Was bardzo piszcie! Byłabym meeega wdzięczna :3

You know nothing, Jon Snow

Winter is coming.

Nie no, tak w sumie to już jest (chociaż u mnie po pogodzie tego nie widać). Pewnie większość z Was już się domyśla, do czego może nawiązywać dzisiejszy post... no i macie rację, akurat tu nikogo nie zaskoczę. W sumie to będzie kompletnie odbiegało od i tak dość rozległej tematyki mojego bloga, no ale nie mogłam się powstrzymać. Otóż przeglądam sobie dzisiaj fb no i co? "27 Jokes Only GoT Fans Will Understand". Oho, no to coś dla mnie! Więc muszę o tym napisać, no po prostu muszę.

http://www.viralshack.com/27-jokes-only-game-of-thrones-fans-will-understand/

Naprawdę kooocham Pieśń Lodu i Ognia, czy, jak wolicie, Grę o Tron. W sumie przeczytałam dopiero 2 części (noo wiecie, tyyyyle książek :/), ale jest bardzo w moich klimatach i od ponad roku jestem ogromną fanką serii G.R.R. Martina. Ale! przechodząc do meritum - w tym poście chciałam zaprezentować moje ulubione z "linkowych" śmiesznych przeróbek zdjęć z GoT. 

 Na szczęście, moi jeszcze nie :')

 Mówiłam? You know nothing, Jon Snow.

 To ja już nie chcę niczego... jest dobrze

 No tak, it's so hard to imagine.

 Bealish moim mistrzem i tak!

 Też mam na tym konto

.

.

.

Shit.

 No co, wszyscy lubią podróżować.

 Mówisz?

Magia GoT!

Oczywiście wszystkie są świetne, ale te wg mnie były najlepsze :D

Ostatnio tak sobie pomyślałam, że może narysuję kogoś z GoT (znowu Daenerys?) i jak to zrobię, to szybciutko dodam na bloga :3 A tak dla przypomnienia daję link do posta sprzed ponad roku z moją Khaleesi - stary, nieudany rysunek, ale zawsze coś - http://fantastiquevogue.blogspot.com/2013_09_01_archive.html. No wiem, te oczy xD

No to co... trzymajcie się ciepło! I pamiętajcie:

What do we say to school?

Not TODAY! :D