Prêt-à-porter

Witam Was w pierwszym wakacyjnym poście! :3 Dzisiaj wracam do mody, a tak dokładniej to do prêt-à-porter (albo wersja ang. - ready-to-wear). Tak samo jak haute couture, temat ten jest wszystkim doskonale znany, jednak nie zaszkodzi powiększyć zasób wiadomości na ten temat. Prêt-à-porter to ubrania "gotowe do noszenia", czyli dostępne od razu w sklepach, a nie szyte na zamówienie, dostępne w standardowych rozmiarach. To coś, z czym spotykamy się na co dzień w sklepach, galeriach handlowych... Większość projektantów i domów mody przygotowują zarówno kolekcje haute couture, ale też przede wszystkim właśnie prêt-à-porter. Oczywiście, h.c. jest dużo bardziej fantazyjną i spektakularną formą mody (szczególnie u takich projektantów jak Alexander McQueen), ale prêt-à-porter jest jednak o wiele tańsze w porównaniu do h.c. (co niestety nie oznacza, że jest tanie...) i stać na te ubrania więcej ludzi. Pierwsze kolekcje prêt-à-porter pojawiły się w latach 50./60. XX wieku, a nurt ten rozwija się dalej bardzo prężnie. I bardzo dobrze, bo inaczej bylibyśmy zmuszeni wydawać majątek na jedną koszulkę h.c., albo chodzić w workach na ziemniaki :D

                              Rochas                                                                        Prada

                     Christian Dior                                                                         Versace

 No dobra, nie powiększyłam tym postem niczyich wiadomości nt. prêt-à-porter, ale nie ma nigdzie żadnych pożytecznych informacji (tak, nawet na Wikipedii). Przynajmniej wiem, że to nie jest kolejna notka z kilkoma zdjęciami z tumblr'a czy WeHeartIt, więc to i tak dobrze :)

Mi Milano - projekty młodych, utalentowanych włoskich projektantów

Do napisania! :3

Street art - murale

Cześć Wam! To chyba będzie mój drugi sensowny post w ciągu całego istnienia bloga, gratulacje dla mnie. Ostatni był o modzie, dzisiaj będzie o sztuce. Tak konkretniej o sztuce ulicznej, czyli muralach.

Co to murale, na pewno każdy wie. Kolebką tej dziedziny sztuki był Meksyk (nazwa pochodzi z j. hiszpańskiego - murales). Stamtąd też pochodzą prekursorzy wielkoformatowego malarstwa, np. Diego Rivera, Clemente Orozco czy Rufino Tamayo, działający w latach 20. i 30. XX w. W tym czasie murale bywały głównie narzędziem ideologicznej propagandy, zwłaszcza w przedstawianiu historii krajów Ameryki Łacińskiej.

 Mural - historia Meksyku

W Polsce pierwsze odsłony murali pojawiły się w czasach PRL-u i propagowały monopolistów (np. PKO) czy właśnie politykę PRL-owską. Teraz jednak mają za zadanie reklamować coś (np. zachęcać do czytania, jak mural na krakowskim Podgórzu) czy po prostu wzbudzać emocje odbiorcy i przy okazji upiększać miasto. Oczywiście, nie mowa tu o napisach w stylu "JŻS" czy "Sracovia" etc...(to tylko przykład, niech fani Cracovii się nie oburzają). To jest niestety żałosne i, nie ukrywajmy, brzydkie. Ale już ładnie wymalowane logo klubu piłkarskiego może wyglądać całkiem przyzwoicie.

Murale w PRL-u

Kraków, Podgórze

 Tarnów

 

Kraków, Zabłocie (wiem dzięki Oldze <3)

W ciągu mojego jakże długiego, bo prawie piętnastoletniego życia miałam przyjemność uczestniczyć już w jednym malowaniu muralu (przy Bibliotece Wojewódzkiej, ul. Rajska 1, Kraków). Niestety nie mam zdjęć, ale jak ktoś ma czas i ochotę (już to widzę), to może sobie pojechać i zobaczyć. Pod koniec sierpnia jednak znowu będę robić coś takiego, tym razem przy MDK na Al. 29 listopada 102, z czego bardzo się cieszę i nie mogę się doczekać! Ale to dopiero w sierpniu.

A na razie zostawiam Was ze zdjęciami :3  
Do napisania!

Haute couture

Jako że blog jest głównie poświęcony modzie, to pomyślałam sobie, że może warto byłoby coś o niej napisać. Akurat padło na bardzo dobrze znane wszystkim haute couture. Do napisania o tym zainspirował mnie obejrzany przed chwilą dokument BBC "The Secret World of Haute Couture" (klik! - https://www.youtube.com/watch?v=Wqkgo6fV8q8&feature=kp). Film okazał się naprawdę ciekawy, ale o czym tak konkretnie jest nie zdradzę. Musicie obejrzeć sami :3

Wracając do samego w sobie pojęcia haute couture - oznacza to wysokie krawiectwo (z fr.) i jest to dział luksusowego krawiectwa. Charakteryzuje się tym, że ubrania są szyte ręcznie, na miarę, wykonane są z najwyższej jakości materiałów, zawsze pięknie zdobione.  Haute couture narodziło się w 1945r. we Francji i jest chronione przez przepisy prawne. Żeby daną kolekcję zakwalifikować do h.c., muszą zostać spełnione różne warunki (ręczne szycie, określona liczba pracowników i modelek, przynajmniej dwa warsztaty - pracownie, przynajmniej dwa pokazy różnych kolekcji w roku, zużycie określonej powierzchni materiału). Także wcale nie jest to takie łatwe.

  h.c. Jean Patou

Za pierwszą z wielkich osobistości francuskiego h.c. uważana jest Rose Bertin. W 1770 r. otworzyła dom mody o nazwie Le Grand Mogol. Wprowadzona na dwór przez królową Marię Antoninę zaczęła dyktować modę wśród dworskiej elity, zyskując tytuł Ministra Mody.

Kolejną ważną osobą jest Charles Frederick Worth (XIX w., czasy Napoleona III). Na praktykach był w domu mody Gagelin, a potem utworzył swój własny, usytuowany w pobliżu placu Vendôme. To on wprowadził pokazy mody z udziałem modelek i był twórcą idei tworzenia całej kolekcji. Nazywany jest ojcem haute couture, mimo że nie był ani pierwszym, ani jedynym twórcą paryskiego h.c.

Inne ważne osoby francuskiego h.c. to m.in. siostry Callot, Jean Patou, Paul Poiret, Lanvin, Chanel, Balenciaga oraz Dior. Najbardziej znani twórcy h.c. z lat 60. XX w. to Yves Saint Laurent, Pierre Cardin, André Courrèges oraz Emanuel Ungaro, a potem także Christian Lacroix, Jean-Paul Gaultier i Thierry Mugler.

Tak, korzystałam z Wikipedii :D

h.c. Dior

h.c. Givenchy

h.c. Chanel

Papatki! :3

#2 School Trip

No cóż, od ostatniego posta minęły jakieś 3 tygodnie i pewnie nawet już nikt go nie pamięta, ale trudno. Obiecałam napisać o wycieczce w 2 częściach - no to napiszę. 

2 dzień wycieczki był fajniejszy od pierwszego, bo zwiedzaliśmy Lublin oraz Zamość. Naprawdę nie miałam pojęcia, że te miasta są takie piękne! A mieszkałam jakieś pół godziny od Zamościa przez 7 lat... Ale wracając do rzeczy: najpierw byliśmy w Lublinie, gdzie zwiedziliśmy zamek i Archikatedrę Lubelską. W archikatedrze poszliśmy do kaplicy akustycznej, gdzie słychać szept z jednego rogu pomieszczenia, będąc w drugim. To było serio świetne! Zamek również mi się podobał. Wcześniej jednak usłyszeliśmy fajną legendę o czarciej łapie (klik! - http://www.magiczny-lublin.pl/legendy/czarcia-lapa.php), a właśnie w zamku widzieliśmy odcisk jakoby tej czarciej łapy. 

Zamość był dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Byłam tam mnóstwo razy, ale kompletnie nie pamiętałam rynku ani niczego (oprócz szpitala, gdzie urodził się mój brat). Dlatego kiedy doszliśmy do centrum to było jedno wielkie WOW. Najpierw zobaczyliśmy mury (strzelaliśmy nawet z armaty :D), a resztę czasu spędziliśmy na rynku. Zwiedziliśmy tam Muzeum Zamojskie, podziwialiśmy ratusz i kolorowe kamienice, a także słuchaliśmy opowiadań bardzo oryginalnej pani przewodnik (miała ubraną chyba renesansową sukienkę do ziemi ^^). Także ogólnie było naprawdę świetnie!

Zdjęć mam dużo, ale niestety na aparacie koleżanki (mój się wyładował w Katedrze...) i nadal ich nie dostałam. Dodam tylko te, które mam, a w najbliższym czasie postaram się uzupełnić wpis o jeszcze inne fotki :)

Zdjęcia robione przez moją przyjaciółkę Agę :3

Lublin

 Ja na tle ratusza w Zamościu

 Kamienice w Zamościu

 Zamość - dom Marka Grechuty :3

 Znowu ja :o

Hahaha to zdjęcie jest takie okropne, ale podoba mi się bo jest śmieszne :D Poza tym pokazuje mnie w pracy, tak bardzo artystka :D Oczywiście, musiałam coś mówić...

#1 School Trip

Cześć Wam :3 

Dzisiaj napiszę trochę o wycieczce szkolnej na Lubelszczyznę. Pojechaliśmy na nią w poniedziałek, wróciliśmy we wtorek. Trochę szkoda, że tak krótko, bo plan zwiedzania mieliśmy naprawdę napięty, a i tak nie widzieliśmy wielu rzeczy. Ale ogólnie było super! 

Relację podzielę na 2 części, bo nie chcę robić za długich postów i myślę, że tak będzie lepiej.

1 dnia zwiedziliśmy Muzeum Czartoryskich w Puławach i park wokół Muzeum, potem pojechaliśmy do Nałęczowa - tam przechodziliśmy koło Muzeum Żeromskiego (niestety było zamknięte), pochodziliśmy po nałęczowskim parku, byliśmy w pijalni wód (tych z dużą zawartością żelaza - nie polecam...), dostaliśmy trochę czasu wolnego (jeeej). Ostatnim przystankiem pierwszego dnia był Kazimierz Dolny. Miasteczko jest naprawdę bardzo, bardzo urokliwe i piękne, choć dość małe. Na jego obrzeżach znajduje się Wąwóz Korzeniowy i cmentarz żydowski, niesamowicie klimatyczny (przynajmniej dla mnie, ja lubię cmentarze), ale w ten osobliwy sposób. W samym Kazimierzu jest stara synagoga, Muzeum Historii Żydów Kazimierskich, którego jednak nie zwiedzaliśmy, ładny, stary kościół, Góra Trzech Krzyży, stara baszta i ruiny zamku, i oczywiście kazimierski rynek ze studzienką pośrodku. Próbowałam ją narysować, ale było mało czasu i nie powstało nic, czym mogłabym się tu pochwalić :D W Kazimierzu kupiłam też koguty z ciasta - no bo jak można tego nie zrobić? Były naprawdę bardzo dobre :3 Oprócz tego razem z Olgą zjadłyśmy pyyyszne lody malinowe (no, ja jeszcze orzechowe :D). Dzień był udany :) Na koniec pojechaliśmy z powrotem do Puław, gdzie spaliśmy w schronisku (ale, uwierzcie, tu nie ma już czego opowiadać...).

Ojej, miało być krótko, a jak zwykle się rozpisałam. Mam nadzieję, że Was nie zanudziłam... Na dzisiaj to tyle, teraz już tylko zdjęcia. 

Papatki :3

Say hello to 'The Book Thief'

  Witajcie kochani! :3 Dzisiaj nie będzie projektów ani niczego takiego, dzisiaj będzie o... książce. Otóż kilka tygodni temu zobaczyłam na sklepowej półce "Złodziejkę książek" autorstwa Markusa Zusaka - i wiedziałam, że muszę ją mieć. Znacie to uczucie, kiedy czasami widzicie jedną książkę i po prostu WIECIE,  że ona MUSI być Wasza? Jeśli tak, to doskonale potraficie wyobrazić sobie moje uczucia w tamtej chwili.

  Nie kupiłam jej wtedy, w Empiku, gdyż proces przekonywania rodziców był znacznie dłuższy niż kilka minut. Z pomocą przyszło mi (uwaga, reklama!) Bonito. Zresztą jak zwykle, bo większość moich książek stamtąd pochodzi. Mój kochany tatuś zamówił mi "Złodziejkę..." i pozostało tylko czekanie ^^. Kiedy wreszcie przyszła, byłam straaasznie podekscytowana. Ale oczywiście musiałam skończyć inne książki, co jednak tylko spotęgowało mój "apetyt". No i po kilku dniach mogłam ją zacząć! Nie macie pojęcia, jak bardzo się cieszyłam, serio.

  O czym jest książka? O człowieczeństwie, próbie normalnego życia w czasach Holokaustu w hitlerowskich Niemczech. Ale również o miłości, przyjaźni, cierpieniu, śmierci - czyli wszystkim, co dotyczy każdego z nas. Niesamowite jest to, że narratorem jest sama (albo raczej "sam") Śmierć. Intrygujące? Oczywiście.

Główną bohaterką powieści jest jednak Liesel Meminger - tytułowa złodziejka książek. Pierwszą książkę kradnie na pogrzebie (nie powiem czyim, bo to będzie mini spoiler). Potem już z górki.

Ogólnie rzecz biorąc "to nie jest skomplikowana historia. Składa się z:

• dziewczynki
• pewnej liczby słów
• akordeonisty
• niemieckich fanatyków
• żydowskiego boksera
• licznych kradzieży"

I może nie skomplikowana, ale niesamowita. Dopiero dzięki niej uświadomiłam sobie, że Niemcy też byli normalnymi ludźmi, niemieckie miasta też bombardowano, niemieckie dzieci również ginęły. Tak, dopiero teraz i dopiero dzięki tej książce - ale może między innymi dlatego jest dla mnie tak ważna i drogocenna.

"Złodziejka..." przedstawia też zupełnie inny wymiar wojny niż znamy na przykład z "Kamieni na szaniec" czy "Dywizjonu 303". To wojna widziana oczami Śmierci, ale też kilkunastoletniej dziewczynki.

Wojna widziana oczami zwykłego człowieka.

Podczas czytania emocje kumulowały się we mnie przez te kilka niezwykłych godzin. Na końcu książki musiałam dać im upust, wtedy łzy jedna po drugiej skapywały mi na strony. Strony, na których zaklęte były słowa - największa moc, jaka istnieje.

A potem się skończyło. I moim pytaniem po przeczytaniu "Złodziejki..." było: Dlaczego?

  No to może na tyle moich dennych wypocin. Po prostu przeczytajcie tę książkę, i tyle.

  A tu jeszcze wstawiam rysunek inspirowany książką (Liesel trochę wzorowana na tej filmowej, Rudy wymyślony). Beznadziejna jakość komórki...

Trzymajcie się, papatki! <3

I may be an... artist

Cześć Wam! :3 Ostatnio wpadłam na świetny (przynajmniej moim zdaniem) pomysł. Otóż oglądam tak sobie co niedzielę Project Runway i chyba w przedostatnim odcinku uczestnicy programu mieli zadanie związane z marką Maybelline NY. Polegało na tym (streszczam dla tych, co PR nie oglądają), że każdy z projektantów wybiera modelkę z koszulką, której napis najbardziej im odpowiada (choć nie we wszystkich przypadkach tak było). Modelki miały też dopasowany makijaż do postaci, którą "były". I tak oto wcieliły się w role: artystki, kobiety "boss" (jakoś nie mogę znaleźć polskiego odpowiednika...), księżniczkę, rebeliantkę i gwiazdę. Jedna z nich miała napis, który oznaczał, że może być kimkolwiek chce być, co dawało projektantowi wolne pole do popisu :)

No i ja sobie pomyślałam, że zrobię projekty do tych 5 określonych napisów, bo to fajna zabawa, i mam też określony temat. Dzisiaj prezentuję Wam "I may be an artist" :) Oczywiście zainspirował mnie trochę projekt Maćka z PR, ale starałam się w główniej mierze wymyślić to sama. Opisywać nie będę, bo jestem zbyt leniwa :D Ale z chęcią dowiem się, czy Wam się podoba :3

Wyjątkowo też nie narysowałam tyłu... znowu objawia się w tym moje lenistwo :(

Papatki! <3

The stories we love best do live in us forever

Cześć Wam! :3 A więc jestem, ale dzisiaj tak krótko, bo zaraz trzeba się przygotować na jutro. Teraz muszę się natomiast pochwalić, że udało mi się skończyć rysunek Jaskra z opowieści o wiedźminie Geralcie! Wprawdzie stało się to po wielu miesiącach rozleniwienia i braku chęci do zajęcia się najbardziej chyba wymagającą częścią rysunku, ale jednak! :D Może nie jest zniewalający i w ogóle, ale jakoś wyszedł. Wzorowałam się na okładce V części wiedźmina, ale nie zależało mi, żeby było idealnie. 

Inne postaci z tej serii prezentowałam też już w październikowym poście (jak chcecie, to zerknijcie - http://fantastiquevogue.blogspot.com/2013/10/oh-its-halloween.html ) :)

Co do samej książki, to na razie przeczytałam tylko 3 pierwsze części, ale strasznie lubię styl Sapkowskiego i świat, jaki wykreował. Myślę, że dla wszystkich fanów fantastyki, to pozycja obowiązkowa, no i gorąco zachęcam do przeczytania, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście! ^^

Jeszcze a propos książek... zamówiłam dzisiaj "Złodziejkę książek" Markusa Zusaka. Słyszałam dużo pozytywnych opinii na jej temat i nie mogę się doczekać, kiedy ją przeczytam. Czytaliście już tę powieść? Jeśli tak, to z chęcią poznam Wasze zdanie na jej temat ( więc piszcie w komentarzach :D). 

 

 A oto mój mistrz Jaskier. Trochę zawaliłam w proporcjach, ale trudno...

 

Tu jeszcze mój ukochany cytat :3 A zdjęcie z HP Studio w Londynie, w sumie pojawiło się już na blogu wcześniej. Ale tak dla przypomnienia i nawiązania do tytułu posta :)

Do napisania! <3